• บล็อคหนังสือนี้ทำขึ้นเพื่อเป็นวิทยาทาน-หนังสือไม่มีวางจำหน่ายแล้วค่ะ
  • ไม่อยากตกที่นั่งเดียวกับครอบครัวดิฉัน โปรดช่วยกันลงชื่อสนับสนุนร่างพ.ร.บ.คุ้มครองผู้เสียหายจากการรับบริการสาธารณสุข พ.ศ... ได้ที่ลิงค์นี้ www.change.org/injuryact

คิดฆ่าตัวตายหนีปัญหา

เมื่อหลายอย่างรุมเร้า สิ้นเนื้อประดาตัว สามีหลังหัก บ้านก็ถูกยึด ลูกพิการก็ไม่มีคนรับผิดชอบ มองไปทางไหนก็มืดแปดด้าน จะหาใครสักคนที่เข้าใจในความทุกข์ยากก็ไม่มี ไม่มีใคร ไม่มีญาติ ไม่มีเพื่อน ไม่มีใครช่วย ว้าเหว่มาก มีพ่อมีแม่แต่ก็ไม่กล้าเอาความทุกข์ไปให้แม่ พ่อสมองเสื่อมแม่ก็แบกภาระหนักอยู่แล้ว ชีวิตครอบครัวไม่มีใครรับผิดชอบไม่ว่ากัน แต่กับลูกต้องมีคนรับผิดชอบ จึงตัดใจเรื่องอื่น ๆ ออก หอบเอกสารนั่งรถเมล์ตะลอน ๆ ไปตามสื่อต่าง ๆ ทั้งหนังสือพิมพ์ และตามรายการทีวีหวังจะให้เขาช่วย อยากฟ้องสังคม แต่ก็ต้องสิ้นหวังครั้งแล้วครั้งเล่า เรื่องติดอยู่ที่ศาลสื่อไม่กล้าแตะ

ด้วยความรู้สึกสิ้นหวัง วันหนึ่งเมื่อตะลอนจนเงินแทบไม่เหลือ เดินตากฝน โยนเอกสารทิ้งถังขยะ จบกันที ไม่มีประโยชน์แล้ว เลิกเสียที ข้าพเจ้านั่งรถไปลงท้องสนามหลวง เดินไหว้สิ่งศักดื๋สิทธิ์รอบ ๆ แล้วตั้งอธิษฐานจิตว่า

ชาตินี้..หากสิ่งที่ข้าพเจ้าทำไปทั้งหมดไม่ใช่สิ่งที่ถูกต้อง วันนี้คิดจะตายก็ขอให้ลงโทษตัวเองสำเร็จ แต่หากสิ่งที่ข้าพเจ้าทำจะเกิดประโยชน์ให้แก่สังคมแก่ชาติบ้านเมือง ก็ขอให้ท่านประทานพละกำลังใจให้ได้มีชีวิตต่อ ให้มีช่องมีทางสู้ ก่อนที่ชาตินี้จะหมดลมหายใจ

จากนั้นข้าพเจ้าเดินไปที่สะพานพระปิ่นเกล้าฯ คิดว่าวันนี้คือวันที่จะจบสิ้นทุกสิ่งทุกอย่าง มันหนักเกินจะแบกไหวอีกต่อไป ขอแสดงความยินดีกับโรงพยาบาลพญาไท 1 แพทยสภา ที่ชาตินี้ได้ทำบาปทำกรรมกับครอบครัวข้าพเจ้าสำเร็จ จนต้องพบชะตากรรมเช่นนี้ ข้าพเจ้าคิดว่าอย่างน้อยการจบชีวิตในวันนี้ จะจบทุกเรื่องราว อาจจะมีคนเข้ามารับผิดชอบชีวิตลูกมากกว่าทุกวันนี้

ฝนตกหนักลงมาอีกอย่างลืมหูลืมตาไม่ขึ้น ข้าพเจ้าหนาวจนตัวสั่นฟันกระทบกันดังกึก ๆ ช่วยกระชากความคิดที่คิดอยากจะตายให้มีสติ คิดถึงลูกขึ้นมาจับใจ ป่านนี้ลูกจะเป็นอย่างไร เย็นมากแล้วฝนตกยังไม่ได้ไปรับลูกเลย ไม่มีเราลูกจะอยู่กับใคร ใครจะหาให้กิน ใครจะทุบขาให้เซ้นต์ก่อนนอน ถ้าหลิงหลิงเป็นไข้ใครจะเช็ดตัว ถ้าหลิงหลิงชักใครจะดูแล หากตายไปวันนี้ก็คงตายเปล่าจะมีค่าอะไรที่ควรแก่การจดจำไม่กี่วันคนก็ลืม เกิดมาทั้งทียังไม่ได้ตอบแทนคุณแผ่นดินเลย โรงพยาบาลพญาไทและแพทยสภาคงหัวเราะชอบใจ เขาคงไม่มีความรู้สึกอะไร ผิดชอบชั่วดีเขาก็คงไม่สำนึก ไม่ตายดีกว่าเปลี่ยนวิธีสู้ กล้า ๆ อีกหน่อยน่าจะมีช่องมีทาง

ข้าพเจ้ารีบวิ่งไปขึ้นรถเมล์กลับบ้าน ฝนตกรถติดมากจึงลงเดินสลับวิ่ง สลับขึ้นรถไปรับลูกที่โรงเรียน ไปถึงก็มืดแล้วหลิงหลิงร้องไห้ขวัญเสีย ข้าพเจ้ารู้สึกผิดมาก ลูกจะรู้บ้างมั้ยว่า เมื่อไม่กี่ชั่วโมงที่ผ่านมานี้หนูสองคนเกือบไม่มีแม่แล้ว คิดแล้วก็ใจหาย ข้าพเจ้ากอดลูกแน่น แม่จะไม่มีวันคิดโง่ ๆ แบบนั้นอีกเด็ดขาด สามีข้าพเจ้าโทรกลับบ้าน ข้าพเจ้าไม่พูดอะไร ร้องไห้อย่างเดียวแล้วก็วางสาย ไม่กล้าเล่าว่าไปทำอะไรมา เขาก็งงว่าข้าพเจ้าร้องไห้ทำไมมากมาย มีอะไร ข้าพเจ้าก็ไม่บอก เขาไม่รู้หรอกว่าเขาเกือบจะไม่มีเพื่อนทุกข์คนนี้อีกแล้ว

บางครั้ง บางจังหวะชีวิตคนเรา ช่างเหมือนบทเพลงที่กินใจ โลกนี้คือละคร บทบาทบางตอน ชีวิตยอกย้อนยับเยิน ชีวิตบางคนรุ่งเรืองจำเริญ แสนเพลินเหมือนเดินอยู่บนหนทางวิมาน โลกนี้นี่ดูยิ่งดูเศร้าใจ ชั่วชีวิตวัย หมุนเปลี่ยนผันไปเหมือนม่าน ต่างเกิดกันมาร่วมโลกเดียวกัน ถือผิวชังพรรณ บ้างเหยียดหยันกันเหลือเกิน

สิ่งมืดมนทนอัดอกไว้ เปล่าเปลี่ยวใจอยู่นานแสนนาน โหยกระหายวุ่นวายฟุ้งซ่านทรมานสิ้นดี จะดิ้นรนไปอีกกี่ครั้งสิ่งที่หวังพังทลาย คว้าน้ำเหลวกลับมาแพ้พ่าย น่าอับอายบัดซบจริง...!

ชีวิตข้าพเจ้าเหมือนละครโรงใหญ่

เป็นชีวิตบัดซบ!

No comments:

วันฟังคำพิพากษาศาลฎีกา คดีฟ้องรพ.พญาไท 1 ครั้งแรก (ศาลยกฟ้องหมดอายุความ)

วันฟังคำพิพากษาศาลชั้นต้น คดีฟ้องรพ.พญาไท 1 ครั้งที่สอง ศาลพิพากษาว่าหมดอายุความและฟ้องซ้ำ