• บล็อคหนังสือนี้ทำขึ้นเพื่อเป็นวิทยาทาน-หนังสือไม่มีวางจำหน่ายแล้วค่ะ
  • ไม่อยากตกที่นั่งเดียวกับครอบครัวดิฉัน โปรดช่วยกันลงชื่อสนับสนุนร่างพ.ร.บ.คุ้มครองผู้เสียหายจากการรับบริการสาธารณสุข พ.ศ... ได้ที่ลิงค์นี้ www.change.org/injuryact

ถูกข่มขู่คุกคาม

ทรุดโทรม ตามสภาพจิตใจเจ้าของบ้าน

ถูกงัดจนกระจุย ยังไม่ซ่อม ทิ้งไว้เป็นหลักฐาน

นี่คือบ้านของข้าพเจ้าเป็นทาวน์เฮ้าส์ 3 ชั้น สามีซื้อไว้ก่อนแต่งงาน เมื่อทำร้านโกดักเราปิดไว้ ต่อมาหมดตัวก็กลับมาอาศัย

รั้วบ้านที่เห็นว่าเสียหาย เหตุเกิดหลังจากข้าพเจ้าออกสื่อบ่อยครั้งเข้า ถูกเสียงผู้ชายข่มขู่ว่าพูดมากไม่หยุดเดี๋ยวเจอดีแน่ เก่งนักใช่มั้ยเจอกันที่บ้านนะ แล้วคืนนั้นรั้วเหล็กที่บ้านก็ถูกงัดจนกระจุย ลูก ๆ ขวัญเสีย มีมอเตอร์ไซค์มาวนเวียนหน้าบ้านบ่อย ๆ หกโมงเย็นข้าพเจ้าต้องรีบปิดประตูหน้าต่างบ้าน อยู่กันแต่ในบ้านด้วยความหวาดระแวง ร้อนอบอ้าวก็ต้องทน

จากการออกสื่อหลายครั้ง ทั้งหนังสือพิมพ์ วิทยุ โทรทัศน์หลายรายการ ไม่ว่าจะคดีส่วนตัว หรือคดีของผู้เสียหาย มักจะมีโทรศัพท์ข่มขู่ว่าให้หยุดสอเสือใส่เกือกเรื่องชาวบ้าน เก่งมากนักเดี๋ยวไม่ได้ตายดี ลูกปืนลูกละไม่กี่บาท เลยตอบไปว่า “พี่หนูเคยคิดฆ่าตัวตายไปหนหนึ่งแล้ว หนูมันคนเดนตายพี่จดบ้านเลขที่เอาไว้จะได้มาถูก” ยังไม่ทันได้บอกรายละเอียดเขาก็วางสายไป บางทีก็มีเสียงมาอีกว่าถ้าไม่หยุดปากเสียจะเอาบาทายัดปาก ข้าพเจ้าเริ่มชินไม่กลัวแล้ว จึงตอบไปว่า “มันไม่อร่อยพี่เก็บไว้กินเองเถอะ”

ขอเล่าเรื่องบ้านหลังนี้
เมื่อกรมบังคับคดียึดและขายทอดตลาด โดยไม่แจ้งให้ข้าพเจ้าทราบ หมายก็ไม่ไปปิด มีคนมาดูบ้านหลายคน สอบถามแล้ว เขาบอกว่ามีติดประกาศไว้ที่สำนักงานเขต ข้าพเจ้าปั่นจักรยานไปดูมีติดประกาศไว้จริง ๆ

วันเปิดประมูลวันแรกข้าพเจ้าไปคัดค้านด้วยน้ำตา มีคนยกป้ายประมูลบ้านข้าพเจ้าหลายคน เจ้าของบ้านนั่งน้ำตาไหลอยู่นี่ ข้าพเจ้าสาบานว่าชาตินี้ต่อให้มีเงินมากแค่ไหน ก็จะไม่ไปซื้อบ้านที่กรมบังคับคดีเด็ดขาด สงสารเจ้าของบ้าน เขาอาจจะตกอยู่ในสภาพสิ้นไร้ไม้ตอกอย่างข้าพเจ้าก็ได้

ข้าพเจ้าถามเจ้าหน้าที่ว่าก่อนประกาศขาย ทำไมไม่แจ้งเจ้าของบ้าน ถ้าไม่มาคัดค้าน คุณคงรีบขาย แล้วพี่กับลูกจะไปอยู่ที่ไหน เขาทำท่าตกใจแล้วขอเช็คเรื่อง พร้อมบอกว่าเราส่งหมายไปติดประกาศที่บ้านคุณแล้วนะ ข้าพเจ้ายืนยันว่าอยู่บ้านทุกวัน เพราะหมดตัวไม่มีเงินจะไปเที่ยวที่ไหน ไม่เคยเห็นหมายดังกล่าว คนที่เขามาดูบ้านยังงงว่า ข้าพเจ้าเป็นเจ้าของบ้านประเภทไหน บ้านตัวเองจะถูกขายยังไม่รู้ เจ้าหน้าที่ที่เขามาสืบทรัพย์ก็ยังบอกข้าพเจ้าว่า “พี่ยังไม่รู้ตัวอีกหรือว่าบ้านพี่จะถูกขายทอดตลาดอีกไม่กี่วันนี้แล้ว” การส่งหมายต้องมีต้นขั้ว รู้โดยสัญชาตญาณว่ามันต้องมีอะไร แต่ก็ไม่อยากก่อศึกหลายด้าน ข้าพเจ้าก็เฉยเสีย และทำให้รู้อีกว่าบ้านเมืองเราไม่สามารถวางใจใครได้เลย

อยากให้บทเรียน กับคนที่ต้องตกอยู่ในสถานะเดียวกับข้าพเจ้าว่า ท่านต้องรู้เท่าทัน ไม่เช่นนั้นก็จะเป็นช่องโหว่ให้คนบางกลุ่มอาศัยความไม่รู้ของเรา ลัดขั้นตอนและเอื้อผลประโยชน์ให้พรรคพวกได้ โดยเฉพาะถ้าบ้านของคุณอยู่ในทำเลที่ดีและขายง่าย และอยากเตือนสติเจ้าหน้าที่บางคนของกรมบังคับคดีว่า คนบางคนทั้งชีวิตเขาก็มีเหลือแค่บ้านไว้ซุกหัวนอน อาจมีคนโชคดีอย่างข้าพเจ้าอีกก็ได้ ที่แม้ในนาทีสุดท้ายก็มีผู้ใจบุญเขามาไถ่ถอนให้ หากข้าพเจ้าไม่รู้ ป่านนี้พวกท่านก็คงทำบาปทำกรรมกับผู้หญิงคนหนึ่งกับเด็กอีกสองคนไปแล้ว ท่านต้องไม่ทำอย่างนั้นกับใครอีก

“คนบางคนทั้งชีวิตเขาก็เหลืออยู่เท่านั้น”

No comments:

วันฟังคำพิพากษาศาลฎีกา คดีฟ้องรพ.พญาไท 1 ครั้งแรก (ศาลยกฟ้องหมดอายุความ)

วันฟังคำพิพากษาศาลชั้นต้น คดีฟ้องรพ.พญาไท 1 ครั้งที่สอง ศาลพิพากษาว่าหมดอายุความและฟ้องซ้ำ