• บล็อคหนังสือนี้ทำขึ้นเพื่อเป็นวิทยาทาน-หนังสือไม่มีวางจำหน่ายแล้วค่ะ
  • ไม่อยากตกที่นั่งเดียวกับครอบครัวดิฉัน โปรดช่วยกันลงชื่อสนับสนุนร่างพ.ร.บ.คุ้มครองผู้เสียหายจากการรับบริการสาธารณสุข พ.ศ... ได้ที่ลิงค์นี้ www.change.org/injuryact

ถึงพ่อกับแม่

ตุลาคม 2548 ข้าพเจ้าพาลูกไปเชียงราย ไปเยี่ยมพ่อกับแม่ 2 ปีแล้วที่ไม่ได้กลับบ้าน มีเรื่องราวมากมายเกิดขึ้นในชีวิตลูกคนนี้ บางเรื่องหนักหนาสาหัสเกินที่ลูกจะนำมาให้แม่ช่วยแบกได้

ที่เชียงรายข้าพเจ้าเหมือนอยู่อีกโลก สงบ ร่มเย็น ปลอดภัย ข้าพเจ้าปลดปล่อยเวลาไปกับการนั่งมองทิวเขา อากาศเย็น ๆ นั่งหน้าบ้านกับพ่อ คุยกันรู้เรื่องบ้าง ไม่รู้เรื่องบ้าง พ่อป่วยเป็นอัลไซเมอร์ พ่อรักข้าพเจ้ามาก แกจะรอข้าพเจ้าทุกวัน เห็นใครก็ทักว่าเป็นข้าพเจ้าไปหมด บางครั้งที่จำเรื่องเก่า ๆ ได้ ก็จะได้ยินเสียงพ่อหัวเราะชอบอกชอบใจ แม่นั่งสูบบุหรี่ขี้โย..ที่สูบเป็นครั้งคราว ดูแกทั้งคู่สุขใจมาก ยามข้าพเจ้ากลับบ้าน

แม่ชอบกุลีกุจอทำกับข้าวที่ข้าพเจ้าชอบให้ทาน เอาอกเอาใจสารพัดแม้จะเจ็บหัวเข่า เดินกะโผลกกะเผลก ตื่นแต่ตี 4 ตี 5 นึ่งข้าวแต่เช้า หาของกินให้ลูก-หลานแต่มืด ไม่รู้แม่จะเร่งรีบไปทำไม ตื่นสาย ๆ ก็ได้...แต่แม่ก็ไม่เคยหยุดขยัน

แม่พูดบ่อย ๆ ว่า “แม่..หวังฝากฝีฝากไข้กับแกนะ” ลูกรู้อยู่เต็มหัวอกหัวใจและปรารถนาอยากทำอย่างที่แม่ว่า พ่อจ๋า...แม่จ๋า...ลูกคนนี้จะมีโอกาสได้กลับมาปรนนิบัติพ่อแม่ยามแก่เฒ่าหรือเปล่าลูกยังไม่รู้ ลูกจะรีบกลับไปจัดการเรื่องราวทั้งหมดที่กรุงเทพฯ 2 ปีพอมั้ย นานไปมั้ยแม่ หนูก็ไม่รู้ว่าคดีของหนูจะจบภายในกี่ปี หนูกำหนดไม่ได้ แล้วที่หนูต้องต่อสู้เพื่อสังคมอีกล่ะ แม่ได้แต่ถอนหายใจ

ที่เชียงรายหลิงหลิงกับเฮียเซ้นต์มีความสุขมาก มีที่กว้าง ๆ ให้ 2 คนได้วิ่งเล่นกันทั้งวัน มีน้ำห้วยให้เล่นจับปลา ได้ขี่จักรยานปีนเขาขึ้น ๆ ลง ๆ ผู้คนก็มีน้ำใจ ปลอดภัย ลูก ๆ บอกว่ามีความสุขมาก ไม่อยากกลับกรุงเทพฯ ที่เชียงรายอากาศดี ผู้คนก็ดี กรุงเทพฯ มีแต่คนใจร้ายรังแกแม่

แม่คะ...ยามนี้ลูกล้า...เหนื่อยเหลือเกิน ไม่อยากเล่าให้แม่ฟังว่า ลูกต้องไปต่อสู้อะไรมากมายที่กรุงเทพฯ ให้แม่ทุกข์ใจ ไม่รู้ว่าวันหนึ่งลูกจะได้กลับมาบ้านในสภาพไหน สุดแท้แต่เวรแต่กรรมนะคะแม่ วันนี้นอกจากพ่อกับแม่แล้ว จะมีใครอีกสักกี่คนที่รักลูกอย่างจริงใจ ข้าพเจ้าคิดและหวัง ว่าสักวัน...จะกลับบ้าน กลับมาอยู่ดูแลพ่อกับแม่ในบั้นปลายชีวิต เข็ดแล้วเบื่อแล้ว....กรุงเทพฯ พ่อกับแม่รอหนูนะ

ข้าพเจ้า..ฝืนยิ้มให้กำลังใจตัวเองแห้ง ๆ อย่างที่เคยทำ แม้ไม่รู้ว่าอนาคตจะเป็นอย่างไรแต่มันก็คือความหวังดีกว่าไม่หวังอะไรเลย

6 มกราคม 2549
พ่อคงรอหนูไม่ไหว จึงจากไปในอ้อมแขน ลูกได้ทันปิดตาพ่อก่อนสิ้นลม แต่.ลูกผิดสัญญาที่ไม่ได้มาอยู่ปรนนิบัติดูแลพ่อ โปรดให้อภัยลูกคนนี้ด้วย ตั้งแต่พ่อจากไปแม่เงียบเหงา แม่สวดมนต์ทุกคืน แม่บอกว่าขอคุณพระคุณเจ้า ช่วยให้ลูกได้กลับบ้านในเร็ววัน กลับมาอยู่กับแม่ ลูกไม่กล้าสัญญา กลัวผิดสัญญา แต่ตั้งใจไว้แล้วว่าจะรีบกลับมาอยู่กับแม่ทันทีที่ทุกคดีจบและทำเพื่อส่วนรวมสำเร็จ ขอให้ดวงวิญญาณของพ่อจงสู่สุขคติ ไม่ต้องเป็นห่วงลูก ลูกมีเลือดนักสู้ที่พ่อกับแม่ให้มาอยู่ในตัวเกินร้อย

หนูคือลูกของอดีตนักมวยหมัดซ้ายฉายา ”กุหลาบดำ”

No comments:

วันฟังคำพิพากษาศาลฎีกา คดีฟ้องรพ.พญาไท 1 ครั้งแรก (ศาลยกฟ้องหมดอายุความ)

วันฟังคำพิพากษาศาลชั้นต้น คดีฟ้องรพ.พญาไท 1 ครั้งที่สอง ศาลพิพากษาว่าหมดอายุความและฟ้องซ้ำ