• บล็อคหนังสือนี้ทำขึ้นเพื่อเป็นวิทยาทาน-หนังสือไม่มีวางจำหน่ายแล้วค่ะ
  • ไม่อยากตกที่นั่งเดียวกับครอบครัวดิฉัน โปรดช่วยกันลงชื่อสนับสนุนร่างพ.ร.บ.คุ้มครองผู้เสียหายจากการรับบริการสาธารณสุข พ.ศ... ได้ที่ลิงค์นี้ www.change.org/injuryact

ผ่าตัดครั้งที่สอง


แม่จ๋า...ไม่เอาแล้ว...
เซ้นต์เจ็บ...
เอาออก....กลัวแล้ว....
เซ้นต์ไม่ดื้อแล้ว...!
ลูกจ๋า...แม่อยากเจ็บ..อยากปวด..แทนลูกเสียเอง
แต่...แม่ก็ไม่เคยทำได้


ผ่าตัดครั้งที่สอง


จนลูกอายุ 3 ขวบครึ่ง จึงพาลูกไปผ่าตัดที่ ร.พ.ศิริราช การผ่าตัดสำเร็จ สามารถยึดกระดูกให้ติดกับเบ้าสะโพกได้ แต่ก็เป็นการประคับประคองไม่ให้ความสั้นยาวของขาต่างกันมากเท่านั้น หมอบอกว่าหลังจากอายุ 20 ปี ไปแล้ว น้องเซ้นต์ต้องผ่าตัดใส่ข้อและเบ้าสะโพกเทียม และต้องผ่าเปลี่ยนอีกทุก 10 ปี ต้องมีค่าใช้จ่ายตามมาอีกมากมาย


ยามส่งลูกเข้าห้องผ่าตัด
ลูกตัวสั่นร้อง ”แม่จ๋าไม่เอา ไม่เอา เจ็บ ไม่ดื้อแล้ว”

ห้วใจ...ป๊ากับแม่...แทบสลาย
แต่ต้องทั้งทุกข์..ทั้งทน อยากให้ลูกดีขึ้น

เราสองคนผัว-เมีย...นั่งสวดมนต์หน้าห้องผ่าตัด
ข้าวปลาไม่ยอมกินจนกว่าลูกจะออกมา

ขอให้เจ้ากรรมนายเวรตามราวีเราแค่นี้เถิด
พอเถอะ....ขอให้ลูกเจ็บปวดเท่านี้เถอะ

แม่ทนแทบไม่ไหวแล้ว สงสารลูกเหลือเกิน
ครั้งสองครั้งก็พอทน แต่นี่ลูกต้องผ่าทุก 10 ปี
ถ้าแม่ตายไปใครจะดูแลเซ้นต์ล่ะลูก แม่วิตกกังวลใจอยู่ตลอดเวลา

................


ชีวิตน้องเซ้นต์ วนเวียนอยู่สองที่ คือบ้านกับโรงพยาบาล
ไม่เคยได้วิ่งเล่นซุกซนอย่างมีความสุขเหมือนเด็กอื่น
ไม่มีพัฒนาการทางอารมณ์ที่เป็นปกติ
ลูกเติบโตมากับความเจ็บปวดทุกข์ทรมาน
หวาดกลัว วิตกกังวล ระแวงว่าใครจะมาทำให้ต้องเจ็บปวดอีก

.................

ความขี้หงุดหงิดที่ติดตัวลูกมา...ทั้งหมดทั้งปวงนั้น
เป็นภาระที่หนักอึ้ง ที่ข้าพเจ้าต้องแบกรับไว้ทั้งหมด
อดทน ชดเชย แก้ไข ทดแทนสิ่งดี ๆ เข้าไปในจิตใจลูก
พยายามทุ่มเทความรัก ความอบอุ่นให้ลูกไม่ขาด
อยากให้ลูกลืมความทุกข์ทรมาน ความเจ็บปวดที่เคยมี
อยากให้ลูกรู้สึกว่า ท่ามกลางความเจ็บปวดครั้งแล้วครั้งเล่านั้น
ลูกยังมีแม่อยู่ใกล้ ๆ ขณะที่แม่เองก็เอาตัวแทบไม่รอด

No comments:

วันฟังคำพิพากษาศาลฎีกา คดีฟ้องรพ.พญาไท 1 ครั้งแรก (ศาลยกฟ้องหมดอายุความ)

วันฟังคำพิพากษาศาลชั้นต้น คดีฟ้องรพ.พญาไท 1 ครั้งที่สอง ศาลพิพากษาว่าหมดอายุความและฟ้องซ้ำ