• บล็อคหนังสือนี้ทำขึ้นเพื่อเป็นวิทยาทาน-หนังสือไม่มีวางจำหน่ายแล้วค่ะ
  • ไม่อยากตกที่นั่งเดียวกับครอบครัวดิฉัน โปรดช่วยกันลงชื่อสนับสนุนร่างพ.ร.บ.คุ้มครองผู้เสียหายจากการรับบริการสาธารณสุข พ.ศ... ได้ที่ลิงค์นี้ www.change.org/injuryact

เปลี่ยนชื่อ...คิดว่าหมอจะจำไม่ได้...!

เปลี่ยนชื่อ...

คิดว่าหมอจะจำไม่ได้...!

เพื่อความสบายใจของข้าพเจ้า ทุกคนในครอบครัวยอมเปลี่ยนชื่อตามที่ข้าพเจ้าประสงค์กันหลายครั้ง แต่วันหนึ่งเมื่อพาลูกไปหาหมอ เขียนชื่อใหม่แต่หมอมองหน้าแล้วถามว่า “คุณไม่ได้ชื่อนี้...ชื่อดลพรไม่ใช่หรือ” ข้าพเจ้ายอมรับในชะตากรรม จึงได้ตั้งจิตอธิษฐานว่า

“ชีวิตนี้..หากการต่อสู้เพื่อลูก เพื่อสังคม
โดยไม่เคยหวังสิ่งใดตอบแทนนั้น
เป็นการกระทำที่ถูกต้องก็ขอให้ข้าพเจ้าและครอบครัวมีสุขภาพดี
แต่หากเมื่อถึงเวลาจะต้อง “หมดอายุขัย” ก็ขอให้กุศลผลบุญนั้น
ได้ช่วยให้ข้าพเจ้ากับญาติพี่น้อง ไปอย่างสงบ โดยไม่ต้องพึ่งหมอ”


6 มกราคม 2549 คำอธิษฐานเป็นจริง คุณพ่อของข้าพเจ้า-อยู่ที่เชียงราย กับคุณแม่ของสามี-อยู่ที่กรุงเทพฯ อายุ 71 ปีเท่ากัน ได้เสียชีวิตอย่างสงบในเช้าตรู่ของวันเดียวกัน เวลาไล่เลี่ยกันด้วย ท่ามกลางความรู้สึกงุนงงของญาติพี่น้องและคนที่รู้จักเป็นอย่างยิ่ง จะโดยบังเอิญหรือไม่..ข้าพเจ้าเท่านั้นที่รู้...


“ขอบคุณสวรรค์ที่ได้ยินคำอธิษฐาน..ของคนที่หมอเกลียดอย่างข้าพเจ้า”
(ชีวิต ข้าพเจ้ามักเจออะไร 2 เด้งเสมอ)

ห่วงลูก

ต่อไป...ใครจะผ่าตัดให้เขา

ลูกยิ่งโตยิ่งใกล้เวลาผ่าตัดใส่ข้อสะโพกเทียม เวลามันใกล้เข้ามาแล้ว ภาพความกลัว ความเจ็บปวด ความทุกข์ทรมานจากการผ่าตัดในอดีต มันยังฝังอยู่ในใจไม่เคยลืม ไม่อยากให้มันเกิดขึ้นอีก บางครั้งอยากนอนหลับไปชั่วนิรันดร์ ไม่อยากตื่นขึ้นมาพบความจริงที่เจ็บปวด แต่ก็ทิ้งลูกไม่ได้ ใครจะดูแลเขาได้ดีเท่าแม่ ขอให้มีปาฏิหาริย์ช่วยให้เซ้นต์หายโดยไม่ต้องพึ่งหมอ ก่อนที่ข้าพเจ้าจะแก่และไม่มีแรงสู้เพื่อเขาอีกต่อไป

วันนี้....ครอบครัวถูกหมอต่อต้านหนักอย่างนี้

“แล้วใครจะยอมเต็มใจผ่าตัดให้ลูก”

อยากบอกคุณหมอทั้งหลายว่า พวกเราไม่ได้เลวร้ายอย่างที่คุณหมอคิด
ไม่ต้องเป็นกังวล หรือกระอักกระอ่วนใจ ที่จะรักษาเรา

หากคุณหมอทั้งหลาย....ได้อ่านหนังสือเล่มนี้
แล้วยังตั้งข้อรังเกียจ....ก็คงห้ามคุณหมอไม่ได้
ทุกวันนี้เราพยายามออกกำลังกาย ดูแลตัวเอง

วันใด...หากมีความจำเป็นต้องพึ่งหมอ
เราจะพยายามพึ่งคุณหมอของเครือข่ายฯ ก่อน
หากสุดวิสัย ก็หวังว่าจะยังคงพึ่งคุณหมอทั้งหลายได้

หากแม้นท่านไม่ให้พึ่ง....
”เราก็จะขอยอมกินยาหม้อจนตาย”


« ความเห็นที่ #82 เมื่อ: 12/18/05 เวลา 18:52:54 »

เห็นใจ คุณดลพร เห็นใจคนไข้อีกหลายคนที่ถูกกระทำจากความ ไม่ยี่หระของแพทยสภา สงสารนางระวีวรรณ เสตะรัต ที่ถูกหมอหลอกฉีดสารเข้าใบหน้าจนเสียโฉม แล้วแพทยสภายังปล่อยให้คนไข้โดนฟ้อง สงสารคนไข้ที่จังหวัดสระแก้วที่แท้งลูก ขาลีบแล้วยังถูกหมอฟ้อง 209 ล้าน โดยมีนายกแพทยสภาเป็นพยานฟ้องคนไข้ ชื่นชมคุณดลพร ที่สามารถสร้างกระแสการตรวจสอบในวงการแพทย์ ทุกครั้งที่ได้อ่านข่าวคุณแล้ว ทำให้ทราบว่าโลกนี้ยังต้องการคนแบบนี้อีกเยอะ

ส่งโดย: เบื่อความ อยุติธรรม 203.156.138.2 fwd for 192.168.3.91, 203.144.140.*


« ความเห็นที่ #58 เมื่อ: 12/16/05 เวลา 17:23:56 »

ใช่ครับ ผมไม่เข้าใจว่า ถ้ามีคำนำหน้าว่าอาจารย์หรือศาสตราจารย์แล้วทำไมถึงช่วยกันนัก ทั้งทั้งที่ทำผิด ไม่ต้องถูกสอบสวน ก็ยังเห็นออกทีวีกันอยู่ กระเบื้องจะเฟื่องฟูลอยจริงจริง

ส่งโดย: Prof.Higgins สถานะ: Executive Member จำนวนความเห็น: 915.58.8.185.*

No comments:

วันฟังคำพิพากษาศาลฎีกา คดีฟ้องรพ.พญาไท 1 ครั้งแรก (ศาลยกฟ้องหมดอายุความ)

วันฟังคำพิพากษาศาลชั้นต้น คดีฟ้องรพ.พญาไท 1 ครั้งที่สอง ศาลพิพากษาว่าหมดอายุความและฟ้องซ้ำ